فانوس سرگردان

 پیشکش  

به بانوی همیشگی شعرهایم  و دوست فرهیخته و ندیده ام

شمس الدین عراقی

بانوی همیشگی شعرهایم ...

از تو شراری در من است
می سوزم هیمه هیمه
                                        در سراسر شب
بنای رویاهایم همه سخت
                                        همچو صخره
بیقراری شبانه ام لطیف
                                                  همچو ابریشم
ژرفای قلبم بی تاب
                                                         همچو دریا


زیرا شیفته مانده ام هنوز بانو
  از خویش بخود نزدیکتر
عشق است تمام  پیراهن حتی بر تنم
از تو به تو نزدیکتر
پیراهن توام میدانی بانو ؟
شب همه شب
                               بر پیکر هزار خاطره
قصه می شوم ماه در ماه
                             تا چشمه بلورین نگاهت
تابستان تابستان تشنه می شوم
                                         چه هراس از هجوم آب
آبتنی بایاد تو و زلف پریشانت
     عمق رود لاجوردی عطشم کمتر کند
       ای ترا من    تمام عاشق
یاد جنگل  یادآبادی  یاد سایه
یاد میعادگاه بید
یک روستا تنهایی شدم بی تو
غروب غروب پاییز می شوم
غمگین تر از برگریزان زرد
بلبل در عزای گل پژمرد
قلب من در باد میمیرد
دیده ام بی تو می گرید
زیرا هنوز در نهان منی بانو
سر ما در سرما
      تاکه می بوید گل یخ
برف تا برف پارو میکنم زمستان دلم
ویاد تو ...ویاد توست

                 به های های قلب غمگینم میرسد
                                    بفریاد عشق دیرینم میرسد
باز گذشت نوبت دی
هنگامه خورشید بهارانست
وزمین لاله رویان
آسمان آبستن بارانست
و خون سرخ باد در رگ باغ وزانست
نمیگویی چرا بانو؟
آنچه مردم به تابستان و پاءیز و زمستان
خواب و خیال بود
آن دل که کاشتم در برف و بوران
آن یاد که دادم همه را بر باد
رو یید از خاک گلگون بهاران
زندگی از سر گرفت آن برف و بوران
باز مرا آتش گرفت این تن و جان
چشم نرگس بیمار تو رویید بانو . ای افسوس
که دیدم چشم ناز بانو بود . صد افسوس
مرا باتو    مرا با من
مرا تکلیف این دل نمیگویی که چیست؟
شگفت انگیز صبری دلم دارد خدایا
دستم میان باغچه کشید دست محبت بر سر نرگس
کشید منت از آن طناز مست
و دید باغبان این ماجرا از من
مرا دیوانه میخوانند مردم
نمیدانی تو ای بانوی زیبا
تو ای رعنای دل انگیزم
من و این دل   هزاران بار مردیم
هزاران بار دیگر میمیریم


به برگریزان و زردی باغ
به سرمای زمستان و باد و بوران
به آتشهای هستی سوز تابستان
امیدی نیست بانو
نگیرد تا خدا جان مرا یاد تو مرا
                تازه تر از هر تازه است بانو ...
                   بانو ...بانو ...بانو ...


مارچ دوهزار و هشت . م .  شیدا ...///

 نگاهت بر سایه لغزید و سایه با تو شدن را بی تاب شد دریغ که زبان سخنش نبود ... خورشید چهره از زمین بر کشید و سایه در شب فرو مرد اشکش بر دامن شب نشست ... ستاره میشمرد تا بر آمدن خورشید تا دگر باره زاده شود و آغوش بگشاید به سویت اما

 

 

 


 


برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸٦/۱٢/۱۳ساعت ۱٠:۱٤ ‎ق.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir