فانوس سرگردان

  


 

 

به سیاوش شعبانپور دوست تازه یافته شاعرم

 


                                                                                                                                                                                                   شعر گفتی

                 
آوخ.... یادم آمد


من و تو از شرق آفتابیم


و زلال تر از روزنه های مهتاب


که می خرامد در آسمان پائیزی  سرزمینمان


شعر گفتی
           و مرا بر تن باد سنجاق کردی


من و تو هر دو در انحنای  باد سر گردانیم


من از نجابت زنی می گویم


که گیسوانش


             وزیدن باد را دلربا میکند


تو از زنی میگویی که خندیدنش


               همانند  عنچه های گلسرخ نیست


لابد با خود میگویی


 زنهای  غربی را شاعرانه سرودن ؟


حق با توست رفیق


  آنها همبستر  مردانی هستند

 


                                                  که بقول تو


           کثافت سگهایشان را بادست جمع میکنند

 اینقدر را بدانم باید
 
                       ورنه خود به حماقت خویش می خندم
 
دختران انتظار را هم که میدانی


                                 هنوز از یاد نخواهیم برد

بر من و تو فراموشی حرام است 

                                            پیش از آنکه حراممان کنند



خود پذیرفتیم که این انتظار بی پایان ما باشد

شعر گفتی



  آوخ.....یادم آمد



که تنهایی هامان را
 
                     باید با باد قسمت کنیم



من از این دریچه هیچ چیزنمی یبینم

تو هم بد تر از من

میدانم که حتی زردرنگترین پائیز  غربت را
                                                      دلربا نمی بینی

و زیدن باد را هم



چرا که  در سایه های بلند بید

                     در شبهای مهتابی و بلند
                                                کنار جویباران زلال

دختران انتظار

         گیسوانشان را  رها کرده اند


                              تا وزیدن باد را دلربا کنند

آن کجا و این کجا ...

 


جای تو خالی


جای من خالی

تابخوانیم غزلی عاشقانه

             از حضرت حافظ شیراز

بنوشیم یک جرعه شراب مرد افکن
                                           از خیام نیشابود

شعر گفتی ..

               آوخ یادم آمد

که این غربت  جای آسایش شاعرانه ما نیست

راست میگویی

              چه دردی دارد شعر گفتن

منکه از دردش تا سحر گاهان می پیچم بخویش

آخر اینهمه باد پائیزی با وزیدن خویش

نمیگویی چرا

             دلربا نمیکنند گیسوان
                            در هم ریخته زنان غربی را ؟
   
 شعر گفتی و من درد میکشم

مثل تو که از سفر نیلوفران مردابهای روشن آمدی

مثل من که از تبار لاله های پریشان آمدم

بادا باد

هر چه بادا باد

می برد  مارا هر کجاخواست  باد


                                 خو ش بحال باد

 




نوامبر دوهزار نه ..م. شیدا ...///


برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸۸/۸/٢۸ساعت ۱٠:٠۸ ‎ب.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir