فانوس سرگردان


 

 

سکوتی شاعرانه

 



 


چه زیبا ....

 دلربا ....

  عاشقانه ....

یال بلند اسب تمنا را افشانده ای

اینگونه که تو بر گستره  ماه نشسته ای

من از این زمین دلتنگ

        چشم پوشیده ام

اینگونه که تو شاهنامه میخوانی

                          من بیشتر  آریایی میشوم

این سان که با ناز و غمزه از شعر حافظ  میآیی

   مملو از تشبیهات حافظانه میشوم

 بدین سان که

                  از باده خیام نیشابور می سرایی

  مست به درگاه خدایان میرسم

اهورا مزدا...همین نزدیکی هاست ... دور نیست

همانند نشان تو

            که دور و سخت و نا پیدا نیست

اما این بار از مر گ و زمستان مگو

ای دختر اوستایی

من اینجا یخ کرده ام

                             در غربت سرد و سوزان آرزوهایم
                                                                 
                                                                                                    
     
                                   
                                                     
بدم  گرمای اهورایی را  بیشترتر


از این سکوت پر  ز راز تو

          به آسمان رسیده ام

ببین : رشته های ستاره را بر گردنم حس میکنی؟

گفتی باد ولگرد

پای  درد خویشم  آمدم

آخر من شعر می نویسم گاه گاهی مثل تو

و  میدانی  تو

            چقدر درد دارد شعر گفتن

 چه دردمند بداهه می نویسم

 به پاس این سکوتهای عیان تو

پر از رباعیات و غزل شدم

رباعیاتی از نوع دوران  خیام

 غزلیاتی به  شیوه رندانه حافظ

آری هر گز  بد مستی موقوف مباد

بگذار کنار تو بنشینم

کنار یاس  و شب بو و مینا و پونه ...

که سخت ملولم از این سرمای سوزان غربت

و خواهی دید کنار تو

              برخاک پاک اهورایی هزاران بوسه خواهم زد

در آنوقتی که فارغ گشتم از بوسه خاکم

می گشایم دستانم رابرای تو

دامن دامن بنفشه های فروردین نثارتو

                                              

                        

که میرقصند  با آهنگ شیرین بادهای شمالی

کی فرا میرسد  بگو با من

  فردوسی از آخر  شاهنامه

حافظ از فال گویایش.... عاشقانه

خیام از  درد_ شرابش....  مستانه

سخت ملولم از سرمای غربت

درد میکشم از شعر گفتن

 چقدر درد دارد شعر گفتن

 تولد سه سالگی دخترت فرخنده باد

مست از نوش شراب شعر

                         
  شمعها روشن کرده ام

 عقل مزاحم فرو گذاشته ام

یک .....

دو....

سه....

                  فوت میکنم سرما را

  گرم شده ام  امشب ...

حل میشوم در خیال مستی سکوت سه ساله ات

فرخنده باد

فرخنده باد

دسامبر دوهزار و نه .../// م. شیدا




برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/٩ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir