فانوس سرگردان

 

گذر...

 



جا مدادی هامو جا گذاشتم


گویا در پشت حیاط تند گذر زمان



بعدش سیل آمد



و همه را در گل و لای بیشمار دفن کرد


دستانم را بالا نمی آورم دیگر


جای حسرت نداشتن جامدادی ها



غم انگیز است



می ترسم برنجانمت


چه تلخ است خاطره های رفته بر بادم



سر بر گشتن ندارند ..

 

.فوریه 2010 . م. شیدا ///

 

بهانه نیلوفری ...

 


 



نیلو فرانه باز هم

از ماه و شب گفتی

آنروز که باران آمد

از رنگ عشق گفتی

بروی شاخه شب

با ناز و عشوه خفتی

من بیقرار با  تو

   از برگ و باغ گفتم 

خواستم  لبت ببوسم

گفتی بهانه اما

تا صبح من نخفتم

این بار اگر بیایم

با هر بهانه  تو

      هزار بهانه گیرم

ز هربهانه بوسم

  ناز لب قندت را
 
 زین پس  نیلوفرانه

             بهانه گیری شاید

من هم به هر بهانه

نیلوفرانه چون تو

                   لب قندت ببوسم


فوریه 2010 م.شیدا ...///


برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸۸/۱۱/٢٥ساعت ۱:۱٦ ‎ق.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir