فانوس سرگردان



من و سکوت و غزلک...





عاشقانه‌ای بی‌نظیر از تصویرگری بی‌همتا


غزلک  باز که  هراس ؟

از چه؟ بگو

از  باد  ولگرد و سخت _  بی حیا ؟

 چتر شعرم را گشودم

 هی کردم باد را

              اندر هیچستان _ نا کجا آباد


قلب این پنجره مهتاب عیان است


تو بیا  دل نگران است



غزلک گریه نکن

 

  راهی نمانده


                   تا پشت رنگین _ غزلهای قرار


      که بچینیم گل نیلوفر عشق

غزلک اشک مریز

دل بی طاقت من


                                    غم _  چشمان_ ترا تاب ندارد

درد  سنگین هزار ساله من

                                     بس نیست مرا؟



غزلک باز که هراس



     هی شد این باد به قعر _ یک سکوت



آن سکوت _ سایه دار _  بی صدا


  درد این دل . تو که میدانی

               جا نگیرد در جهان

                               هیچ نه هراس


من سکوتم همه اشک ...



من سکوتم همه تو ...



من سکوتم همه عشق...



غزلک تو اشک مریز ....



غزلک از چه هراس ؟ ؟ ؟



می... 2010 . م. شیدا ...///



برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/۱٦ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir