فانوس سرگردان

 

 

زمزمه  دارم  بهار دیر شدن را

 

 

 

در دل آتش افتادم و حیا نمیکنم هنوز


آمدم بداهه بنویسم

 


در باره  مردن و زیستن

با روز مرگی ها  گلاویز شدم


بانو....میدانی ...؟


میدانم بهتر از من میدانی ...


  زندگی  فقط کمی احساس میخواهد


و کمی هم شکفتن در مه


و وسعت نگاهی


                      که بتوان در آن روشنایی ماه را تماشا کرد


معنای دستان ترا دیدن


 مهربانی ترا نوشیدن


زیبایی ترا اندیشیدن


سخن نازک از مو ی مرا می بینی بانو ؟


تمام حس من بوی  گریه میدهد


دریغا بهار دیر کرده است


                              در این غربت ناخواسته


هنوز برگی سبز نگشته است بانو


تا برای تو


                           از هوای دل انگیز سپیده دم بگویم


گاهی می اندیشم


چه می شد اگر


        بهار پیراهن ترا  کم نداشتم


و گل افشان گیسوی ترا


که وزیدن باد را دلربا میکند


چه می شد اگر


                      عشق ترا کم نداشتم


                             برای بافتن خیال ابریشمی خویشم


بانو....

 


 هر کجای این  قفس را


           پر از  چشمان تو کرده ام


هر چیزی اگر پایان پذیرد


عشق تو در من نمی میرد

 بگذار سرگرم نام تو باشم


دل   بخونابه دیده می شویم اگر

                                             چه باک


عشق تو در من نمی میرد

اپریل دوهزار و هشت ...///


برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸٧/۱/٢٢ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir