فانوس سرگردان

                                         
 
         در غربت و باد ...

 

 

 

 


 
باغ را
 بوته بوته ماه کاشته ام


جنگل رویاهایم را
درختانی همه خورشید


غروبهایی دارم
  در غربت و باد
        دلگیر و گرفته


و سپیده دمانی
             خلوت و سکوت
                                 در نسیم و مه


دست از گمان بدار
    از گمانهایی آلوده به شک و تردید


این شبها   این روزها
                            در مه و باران و باد


به کجای این غربت آویخته ام  بانو
                       نمیدانم ....


حیرانم کرده است
اینهمه رنگ مهتاب شبانه 

نگاهم میکنند 

     اینهمه چشم خورشید 


لحظه ها آغشته به تنهایی

با غربت و باد چکنم بانو ...؟


ای اصیل خاک و باران

نقش قلم بر دفتر خاطره ام

 می شکند شاخه شاخه از ساقه شب

دست از گمان بدار بانو

(ادامه دارد )....

می دوهزار و هشت ...///

 


برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸٧/٢/۱٤ساعت ٩:٤٥ ‎ب.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir