فانوس سرگردان

 

تهی  ...


 

la belezza dell'essere

شاهد    تند باد این  بیشه  
آوخ...  منم  بانو ...
و  شراره های  غربت که  می آزارد سختم 
بی تو  ریشه ها
       در این بهار غم آلود
در باغ دلم
     شیون می رویانند
بانو ...
از گیسوان بلند  شبهایت بگو
نمیدانی مگر
  بیشتر از هر زمانی
                   تهی از بداهه  گفتنم

 می  دوهزار و هشت ...///

 



برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸٧/٢/۳۱ساعت ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir