فانوس سرگردان

گمراه ... 

 

Image By Pic.Blogfa.Com 

زمان را که گم کنی


         دیگر حالی نمی ماند


اینجا روز مرگی ها


         دست خشن خویش رابرگلویم

                             می فشارد ...


روز مرگی ها همراه با درد غربت  .


     بدین سان  پناهی می خواهم 


      و حرفهایی از آن دست


                 که بوی آشنایی تو 


                    و تاریخ جاودانگی ترانه هایت را بدهد


  در این زمانه  در مانده ام


         برای یک سفره  رنگین از عشق و شراب


   و دوستی که  دستهای بارانی اش


                           رنگ  شعر و یگانگی باشد


یا تو 
     و شب نشینی دراز  شکفتن در مه


یا  این غم غربت بگسلد از هم  و

               بشکفم در لحظه رویایی  همیشه با توبودن


   مرا  کنار تو و آن جنگل وحشی  و زیبا چه کم بود؟


                 که غم غربت  گرفتم و آه میکشم از دل ؟

 

فوریه دوهزار و نه . م. شیدا ...///


برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸٧/۱۱/٢۳ساعت ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir