فانوس سرگردان

 

 افتاده ز پا...

 

 

 

 

    لبریز از غصه شدم کنج جهان افتاده ام

تیری بر جانم نشسته از کمان افتاده ام

رنگ خورشید غروبی   حزن انگیز

در دهان زرد طوفان خزان   افتاده ام

سینه ام انباشته از قصه غمگین عشق

خسته و تنها و بی نام و نشان افتاده ام

روزگاری روشن از شعر و غزل بود دفترم

این قضا را دام بد نام زمان افتاده ام

سایه بان پیکرم بود  درختی پر شاخ و برگ

آنچنان آتش گرفت از تن و جان افتاده ام

شرح خوشنامی من نقل هر مجلس انس

عیب تراشی شد همانا . از مردمان افتاده ام

در مقام عشق . وفا را ورد زبان عاشقان بودم

از چه رو باز  از زبان  این و آن افتاده ام

زخم عمیق شیدا  . گر به گفتارش رسد آخر

کفایت نمیکند عمر  از لوح جهان افتاده ام

 

                                       2009  may  .م . شیدا...///

                                         

 


برچسب‌ها:
نوشته شده در ۱۳۸۸/۳/۸ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ توسط مهرداد شیدا . نظرات ()

آخرين مطالب
» غربت باد...
» گرگ زخمی
» کار دل...
» فواره آتش
» حسادت
» مهتاب هم تن ...
» آرزوهای دوست داشتنی ...
» پشت پرده...
» زخم...
» رهایم کن...
Design By : ghalebeweblog.ir