نجوا...

به همه دختران عزیزم ...بید مجنون ..یلدا و رکسانا ...

 

 

نجوا...

 گردنبند فروهر و پرچم ایران

 
یک عمر میگذرد

هنوز شعر در هوا می نویسم

که به نجوا میخوانم

و باد می برد

شبها ستاره می چینم رشته رشته

تا گردنبند زیبای ترا

             در خوابی عاشقانه ببافم

                    نمیآیی تا بر گردنت بیآویزم

چراغ چشمانت کجاست؟

                      نمی آوری چرا  ...

                     کنار تاریکی لحظه های تنهایی ام

                                         تا باغی از نور شکوفه کند

نمیخواهی بدانی ؟

    چه معرکه شد تاریخ احساس من

بساط دل سرگشته نمیخواهی ؟

اینجا آتشی افروختم

                که به آسمان زبانه می کشد

   و پر از فریاد است

فریادی سراسر عشق و درد

و عطر نازنین تو

 

                الفبای شعر گفتنم

 

زندگی در گذر است

حتی تند تر از باد

مجال از دست مده 


بیا... با تمام چشمانت بیا

که هر ستاره در آسمان دلم 

    شروع عاشقانه ای ست

                  برای تماشا کردن

از اینجا تا آسمان هفتم راهی نیست

با زمینیان کارمان نیست

شعر در هوا می نویسم


            به نجوا میخوانم

                           و باد می برد    

من و تو هم همراه باد

     بادا باد

    خوش بحال باد ...

ژانویه  2012...م/ شیدا ...///

گردنبند فروهر و پرچم ایران

 

/ 7 نظر / 8 بازدید
ژیلاراسخ

درود بشما بدون اغراق بایدبگویم بسیارزیبا سروده اید [گل][گل]

بیدمجنون

نمی دونم چرا با این همه قشنگی و زیبایی دلم وا نمیشه...

راوی پاییز

دیگه من چی بگم وقتی ب این قشنگی می گید: زندگی در گذر است حتی تند تر از باد . . .

راوی پاییز

مگذار باد پريشان كند مگذار باد به يغما برد از شانه‌های تو خاكستری كه از عصاره‌ی خون است جنگل‌ ای كتاب شعر درختی، با آن حروف سبز مخملی‌ات بنويس: مزارع متروک! باران، باران (از برگزيده اشعار خسرو گلسرخی)

یلدا

بیا... با تمام چشمانت بیا که هر ستاره در آسمان دلم شروع عاشقانه ای ست برای تماشا کردن درود بعد از یک مدت طولانی دوری برگشتم به حق که زیبا و ستودنی بود استادم نازنین شیدا.. خلوص پدرانه ات رو دوست دارم و می پرستم خوش بحال باد نه خوش بحال ما... که پدری چون تو تقدیرمان شد[گل]

یلدا

تقدیم به نازنین پدر.. دایی بی همتا و کمند...بانویی که همین نزدیکی ست [گل][گل][گل] گاهی چنان بدم که مبادا ببينيم حتی اگر به ديده ی رويا ببينيم من صورتم که به صورت شعرم شبيه نيست بر اين گمان مباش که زيبا ببينيم شاعر شنيدنی ست ولی ميل، ميل ِ توست آماده ای که بشنوی ام يا ببينيم ؟ اين واژه ها صراحت ِ تنهايی من اند با اين همه مخواه که تنها ببينيم مبهوت می شوی اگر از روزن ات شبی بی خويش در سماع غزل ها ببينيم يک قطره ام و گاه چنان موج می زنم در خود ، که ناگزيری دريا ببينيم شب های شعر خوانی من بی فروغ نيست اما تو با چراغ بيا تا ببينيم محمد علی بهمنی[گل]

پشت کوهی

لحظه ها از روی ما می گذرند و ما این پایین ایستاده ایم با لبخندی و با تظاهر به این که نمی دانیم دارد می گذرد. زندگیمان را می گوییم. فوق العاده بود شعرتان. مثل همیشه. ممنون.