آبادی های دلم...

                                           

                                           آبادی های دلم...

                                 

                                                  

                            خط جنگل همه ر نگین

رنگ پائیزی برگ

     ریخته بر دامان پاکش

فکر بهار . گل تی تی گلپر.   ر یحان

جاده پا بر جا .  زرد کیجا . کندس . ولیک

بوته های تمشک .  گیاه

درختان افرا  . هزار  . موزی

لاجمرو . آب  . ماهی  . میشکا . تیکا

تپه ها لمیده در آفتاب


دشت  . صحرا . علف . چپچپاک. ونوشه


راه بی انتها


رمه . گوسفند . چرا ... چوپان


شالیزار . گندمزار . بلدر چین


یادمان   درو . داس . داز . خرمن . پر چین


سبز سبز   نشا’  وجین . وال . آنداج . کندی


روز گرم شده از خورشید


حضور کودکان بازیگوش


انجیلک کا . تب چو . خرک جز بز


شب و درخشش ماه تی تی . ستاره


گردو . تخمه . حلوا .


مزه انار . سیب . آلوچه  . هلو


آتش تنور
بوی تندیر نون . پنیر . نعنا و سبزی


شب نشینی


قصه . شوخی . خنده


همراه زندگی
قهر . آشتی . روبوسی . گذشت


از صمیم قلب 
مهربانی . عشق . صفا


پسکوچه های کودکی . جوانی  بی خیالی


آب بندان  . آبتنی . شیطنت


غروب خاکستری
پل . عبور  . پروانه . سنجاقک


هیمه . چشمه . زلنگژ . بارهنگ به


نارنج . گل نارنج . خروندی . دشو


نیمروز های گرم تابستان


سایه های خنک. ایوان خانه


لله وای دایی .  چپق کشیدن پدر بزرگ


شب عیدی . تخم مرغ رنگی . شادی

و...........و.........و..........

اکتبر دوهزار و هشت ..ن در ل ن د...///

 

                                                  

/ 9 نظر / 7 بازدید
ماتیلدا

سلام خان عموی عزیز... اول از همه بگم که خیلی ممنون از اظهار لطفتون راجع به نوشته ی مماه نخشب... خوشحالم که مورد پسند شد... عمو این شعرتون هم سبک جالبی داشت...مثل عکس هایی بود که تیکه تیکه کنار هم میزارن و کلی معنی دار میشه... ..................................... عمو مهرداد ...خان دایی داره میره حج...[گل] نمیرین بدرقه اش؟!(تو ماه نخشب براتون پیغام گذاشته...گفتم شاید ندیدید[گل]

داش آکل

باز باران، با ترانه، با گهر های فراوان می خورد بر بام خانه. من به پشت شیشه تنها ایستاده در گذرها، رودها راه اوفتاده. شاد و خرم یک دو سه گنجشک پر گو، باز هر دم می پرند، این سو و آن سو می خورد بر شیشه و در مشت و سیلی، آسمان امروز دیگر نیست نیلی. یادم آرد روز باران: گردش یک روز دیرین؛ خوب و شیرین توی جنگل های گیلان. کودکی ده ساله بودم شاد و خرم نرم و نازک چست و چابک از پرنده، از خزنده، از چرنده، بود جنگل گرم و زنده. آسمان آبی، چو دریا یک دو ابر، اینجا و آنجا چون دل من، روز روشن. بوی جنگل، تازه و تر همچو می مستی دهنده. بر درختان میزدی پر، هر کجا زیبا پرنده.

داش آکل

برکه ها آرام و آبی؛ برگ و گل هر جا نمایان، چتر نیلوفر درخشان؛ آفتابی. سنگ ها از آب جسته، از خزه پوشیده تن را؛ بس وزغ آنجا نشسته، دم به دم در شور و غوغا. رودخانه، با دو صد زیبا ترانه؛ زیر پاهای درختان چرخ میزد، چرخ میزد، همچو مستان. چشمه ها چون شیشه های آفتابی، نرم و خوش در جوش و لرزه؛ توی آنها سنگ ریزه، سرخ و سبز و زرد و آبی. با دو پای کودکانه می دویدم همچو آهو، می پریدم از لب جو، دور میگشتم ز خانه. می کشانیدم به پایین، شاخه های بید مشکی دست من می گشت رنگین، از تمشک سرخ و مشکی. می شندیم از پرنده، داستانهای نهانی، از لب باد وزنده، رازهای زندگانی هر چه می دیدم در آنجا بود دلکش، بود زیبا؛ شاد بودم می سرودم

داش آکل

“روز، ای روز دلارا! داده ات خورشید رخشان این چنین رخسار زیبا؛ ورنه بودی زشت و بیجان. این درختان، با همه سبزی و خوبی گو چه می بودند جز پاهای چوبی گر نبودی مهر رخشان؟ روز، ای روز دلارا! گر دلارایی ست، از خورشید باشد. ای درخت سبز و زیبا! هر چه زیبایی ست از خورشید باشد.” اندک اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره. آسمان گردید تیره، بسته شد رخساره ی خورشید رخشان ریخت باران، ریخت باران. جنگل از باد گریزان چرخ ها می زد چو دریا دانه ها ی [ گرد] باران پهن میگشتند هر جا. برق چون شمشیر بران پاره میکرد ابر ها را تندر دیوانه غران مشت میزد ابر ها را. روی برکه مرغ آبی، از میانه، از کرانه، با شتابی چرخ میزد بی شماره. گیسوی سیمین مه را شانه میزد دست باران باد ها، با فوت، خوانا می نمودندش پریشان. سبزه در زیر درختان رفته رفته گشت دریا توی این دریای جوشان جنگل وارونه پیدا.

داش آکل

بس دلارا بود جنگل، به، چه زیبا بود جنگل! بس فسانه، بس ترانه، بس ترانه، بس فسانه. بس گوارا بود باران به، چه زیبا بود باران! می شنیدم اندر این گوهر فشانی رازهای جاودانی، پند های آسمانی؛ “بشنو از من، کودک من پیش چشم مرد فردا، زندگانی - خواه تیره، خواه روشن - هست زیبا، هست زیبا، هست زیبا.”

ماتيلدا

سلام آشنای دووور... عموی عزیز...خوبین؟ .. وبلاگ روزگار بارونی با یه بارون دیگه منتظر آفتابی شدن شما و داش عموی گرامیست...[گل] [گل]

غمنامه

سلامی چو بوی خوش آشنایی خونه صمیمی دارین ایشالله همیشه برقرار باشه . وچشمان تو شاعر می پذیرد پرستوی مهاجر می پذیرد نگاه عاشق ناباور تو حضور یک مسافر می پذیرد خیلی قشنگ بود. اگه شد به خونه های هم پل بزنیم. اینورا منتظریم. راستي نظر تو در مورد تبا دل لينک بفرمايد...

ساروی ریکا...///

نگاه مرد مساقر منتظر توست..