تهی...

 

تهی  ...


 

la belezza dell'essere

شاهد    تند باد این  بیشه  
آوخ...  منم  بانو ...
و  شراره های  غربت که  می آزارد سختم 
بی تو  ریشه ها
       در این بهار غم آلود
در باغ دلم
     شیون می رویانند
بانو ...
از گیسوان بلند  شبهایت بگو
نمیدانی مگر
  بیشتر از هر زمانی
                   تهی از بداهه  گفتنم

 می  دوهزار و هشت ...///

 


/ 0 نظر / 6 بازدید