بر باد ...

 

برای این روز مرگیهای خسته 

بــــر بــــاد ...

 

 

 

 

چه بیگاه آمدم افسوس


              

               منم مرد مسافر

 


                 خسته ازخواب  پر یشانی ها

 

 نمانده است خوابی دیگر 


                   بهر این شبهای سیاه  دور غربت  .

 


عمر...


 پر محنت گذشت و میگذرد


حیرتم برد و کنون


   سیرم  ز جان خویش 

 


  در سینه این قلب خسته


کوره شعله آور آتشفشانهاست

 


بجانم آه...   خنجر  بکارید

 


و این مشقهای سیاه و تاریک مرا

 

 

 


                    بنویسید بر سینه یک دفتر فراموش شده

 

 

 

 


                          و بر بادش دهید

 

 

 


                                   بر باد ...

 

 

 


 بادا باد خوش بحال باد

 

جولای دوهزار و هفت ...///

 

بـــاز بـــاران ....

 

 


انگار هیچ کسی نمی خواهد

 

 

             نشانم دهد


                            راه ابری آسمان را ..

 

 


دوباره هوس باران کرده ام

 

 


دوباره  میخواهم با دفتر خاطراتم

 

 


               زیر باران راه بروم و خیس شوم .

 

 


خیس از یاد تو

 

 


از خنده های نارنجی تو

 

 


که بوی عطر گل نارنج میدهد ..

 

 


من هوای  تو را با هیچ چیزی عوض نخواهم کرد

 

 


هوای تو پر از  معنای بودن است


و شدن

 


    و پر گشودن

 

 


                و پرواز کردن

 

 

 


 

                                      و رهیدن ...

 

 

 

م.شیدا ...///

 
 
 
/ 5 نظر / 26 بازدید
...///

مرا نمی پرسی مرا کز برایت گیرم هزار بهانه نمی پرسی بیاد توام بیکران تا بیکرانه نمی پرسی ترسم بمیرم و تو آیی بر سر تراب نتوان خیزم و گویم ترانه چه می پرسی؟ ...///

فریبا

در باران با باران بارانی شدم باریدم و کمان رنگی رنگین کمان را ربودم ...

فریبا

در باران با باران بارانی شدم باریدم و کمان رنگی رنگین کمان را ربودم ...

نرگسی

نام شعر : سرگذشت مي خروشد دريا مي خروشد دريا. هيچكس نيست به ساحل دريا. لكه اي نيست به دريا تاريك كه شود قايق اگر آيد نزديك. مانده بر ساحل قايقي ريخته شب بر سر او ، پيكرش را ز رهي نا روشن برده در تلخي ادراك فرو. هيچكس نيست كه آيد از راه و به آب افكندش. و دير وقت كه هر كوهه آب حرف با گوش نهان مي زندش، موجي آشفته فرا مي رسد از راه كه گويد با ما قصه يك شب طوفاني را. رفته بود آن شب ماهي گير تا بگيرد از آب آنچه پيوندي داشت. با خيالي در خواب صبح آن شب ، كه به دريا موجي تن نمي كوفت به موجي ديگر ، چشم ماهي گيران ديد قايقي را به ره آب كه داشت بر لب از حادثه تلخ شب پيش خبر. پس كشاندند سوي ساحل خواب آلودش به همان جاي كه هست در همين لحظه غمناك بجا و به نزديكي او مي خروشد دريا وز ره دور فرا مي رسد آن موج كه مي گويد باز از شب طوفاني داستاني نه دراز. داستاني نه دراز سهراب سپهری [گل]

لیلا

سلام وادب بزرگوار.... [گل]