بر مدار زمین...

 

 

بر مدار زمین ...

 

 


باد . باران . طوفان . برف

و نخست برگریز پائیز تماشایی من

باز بداهه ای از بی قراری ها

کجای ابر رابگیرم

                              تا سر ریز نکند


                                 بر دامن تب زده و بیمار زمین.


بگذار زمین با شیار های خشک و وحشتزده اش


                                            از مدار منظومه خارج شود.


 بر سنگ فرش خفته زمینیان


                                      جایی برای آرامیدن نیست.


ساده بگویم ...


کجای باران را بنویسم


تا خیس ترین لحظه های باورم را


نه در اینجا


که درخیال شب نشینی های خویشتنم


         بر گستره ماه برای تو بیاورم.


بانو ...


صبح بر خاستن از دامنه طوفان

پر از شراره های آتش است

برف هم بعد پائیز دلاویزم


                                     از راه میرسد


                                       با سپیدی های درخشانش.


در کجاهای زمین پهن خواهد شد ؟


آوخ  ...اینهمه جنگ ..اینهمه سیاهی ...


اینهمه نفرت ...


اینهمه خون ...


حیفم آید  بانو ...

حیفم آید از روشنایی های برف


بانو ... نیستی تا ببینی


 چه سان برف را بروبم آخر


از دامن چرکین و خون آلود زمین


مبار ای برف ..مبار ای برف  


کجای ابر را بگیرم


تا سر ریز نکند

 

سپتامبر دوهزار و نه ..م. شیدا ...///

 

/ 8 نظر / 20 بازدید
نرگسی

گر آخرین فریب تو ، ای زندگی ، نبود اینك هزار بار ، رها كرده بودمت زان پیشتر كه باز مرا سوی خود كِشی در پیش پای مرگ فدا كرده بودمت هر بار كز تو خواسته ام بر كنم امید آغوش گرم خویش برویم گشاده ای دانسته ام كه هر چه كنی جز فریب نیست اما درین فریب ، فسون ها نهاده ای در پشت پرده ، هیچ مداری جز این فریب لیكن هزار جامه بر اندام او كنی چون از ملال روز و شبت خاطرم گرفت او را طلب كنی و مرا رام او كنی روزی نقاب عشق به رخسار او نهی تا نوری از امید بتابد به خاطرم روزی غرور شعر و هنر نام او كنی تا سر بر آفتاب بسایم كه شاعرم در دام این فریب ، بسی دیر مانده ام دیگر به عذر تازه نبخشم گناه خویش ای زندگی ، دریخ كه چون از تو بگسلم در آخرین فریب تو جویم پناه خویش نادر نادرپور[گل]

نرگسی

سلام استاد [گل]

فریبا

خوشا طنین دلی که به آوای برف نی می نوازد به آوای باران تار می زند و سرریز می کند به آهنگ دل از نوک قلم بر سپیدی صحنه ی زمستانی زمین

صفورا

کجای باران را بنویسم.... [گل]"

yalda

to mibari va zamin andazeye zendegi mishavad ... dorod sheydaye yegane

سحر

در شبان غم تنهايي خويش، عابد چشم سخنگوي توام . من در اين تاريكي، من در اين تيره شب جانفرسا، زائر ظلمت گيسوي توام . شكن گيسوي تو، موج درياي خيال . كاش با زورق انديشه شبي، از شط گيسوي مواج تو، من بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم . كاش بر اين شط مواج سياه، همه عمر سفر مي كردم . ***** ... واي، باران؛ باران؛ شيشه پنجره را باران شست . از اهل دل من اما، - چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟ آسمان سربي رنگ، من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ . مي پرد مرغ نگاهم تا دور، واي، باران، باران، پر مرغان نگاهم را شست . *****

سحر

و رسالت من اين خواهد بود تا دو استکان چای داغ را از ميان دويست جنگ خونين به سلامت بگذرانم تا در شبی بارانی آن ها را با خدای خويش چشم در چشم هم نوش کنيم حسین پناهی

سحر

نیستی تا بگویم ، زمین روزهاست بی تاب باران است و تن پوشی سپیدی از برف - بغض های سمج و بیقرارم را سخت به زنجیر کشیدم تا شاید ... چشمانم دگر بار جهان را یک پارچه سپید ببیند - به اندازه ی آرزوهایی ، که ... کجای ابر را بگیرم تا سرریز نکند تا زمین سپید بماند و کودکی کند - تا روشنایی بماند ... تا تاریکی بمیرد ... سلام - خیلی زیبا بود نوشته ی شما ... خوشحالم که آپدیت کردید تاخیرم را ببخشید ... باز هم بنویسید تا بهره ببریم از قلم سبز و زیبایتان موفق و سربلند باشید ... ممنونم از حضورتان