سکوتی شاعرانه...


 

 

سکوتی شاعرانه

 



 


چه زیبا ....

 دلربا ....

  عاشقانه ....

یال بلند اسب تمنا را افشانده ای

اینگونه که تو بر گستره  ماه نشسته ای

من از این زمین دلتنگ

        چشم پوشیده ام

اینگونه که تو شاهنامه میخوانی

                          من بیشتر  آریایی میشوم

این سان که با ناز و غمزه از شعر حافظ  میآیی

   مملو از تشبیهات حافظانه میشوم

 بدین سان که

                  از باده خیام نیشابور می سرایی

  مست به درگاه خدایان میرسم

اهورا مزدا...همین نزدیکی هاست ... دور نیست

همانند نشان تو

            که دور و سخت و نا پیدا نیست

اما این بار از مر گ و زمستان مگو

ای دختر اوستایی

من اینجا یخ کرده ام

                             در غربت سرد و سوزان آرزوهایم
                                                                 
                                                                                                    
     
                                   
                                                     
بدم  گرمای اهورایی را  بیشترتر


از این سکوت پر  ز راز تو

          به آسمان رسیده ام

ببین : رشته های ستاره را بر گردنم حس میکنی؟

گفتی باد ولگرد

پای  درد خویشم  آمدم

آخر من شعر می نویسم گاه گاهی مثل تو

و  میدانی  تو

            چقدر درد دارد شعر گفتن

 چه دردمند بداهه می نویسم

 به پاس این سکوتهای عیان تو

پر از رباعیات و غزل شدم

رباعیاتی از نوع دوران  خیام

 غزلیاتی به  شیوه رندانه حافظ

آری هر گز  بد مستی موقوف مباد

بگذار کنار تو بنشینم

کنار یاس  و شب بو و مینا و پونه ...

که سخت ملولم از این سرمای سوزان غربت

و خواهی دید کنار تو

              برخاک پاک اهورایی هزاران بوسه خواهم زد

در آنوقتی که فارغ گشتم از بوسه خاکم

می گشایم دستانم رابرای تو

دامن دامن بنفشه های فروردین نثارتو

                                              

                        

که میرقصند  با آهنگ شیرین بادهای شمالی

کی فرا میرسد  بگو با من

  فردوسی از آخر  شاهنامه

حافظ از فال گویایش.... عاشقانه

خیام از  درد_ شرابش....  مستانه

سخت ملولم از سرمای غربت

درد میکشم از شعر گفتن

 چقدر درد دارد شعر گفتن

 تولد سه سالگی دخترت فرخنده باد

مست از نوش شراب شعر

                         
  شمعها روشن کرده ام

 عقل مزاحم فرو گذاشته ام

یک .....

دو....

سه....

                  فوت میکنم سرما را

  گرم شده ام  امشب ...

حل میشوم در خیال مستی سکوت سه ساله ات

فرخنده باد

فرخنده باد

دسامبر دوهزار و نه .../// م. شیدا



/ 21 نظر / 9 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سکوت....

ممنونم .... وحقیقتا عرض میکنم که خود را سزاوار اینهمه بزرگواری نمی دانم..... ببخشیـــــــد که حرفهایم قاصربودند از ابراز دنیای تشکرهایم ببخشید که کم آوردم ...کم آوردیم من وواژه هــــا ..جملگی باهم.... .. بی نهایت سپاسگذارم .... به بزرگی بی نهایت ممنونم .... ... امید که روزی جایی زیر اسمان این گربه خفته بر بالشتک آسیـــــــا دفتر شعرهایتان را برسم یادگار برایم امضا کنید ........[گل]

روح سرگردان

کسی می آید کسی دیگر کسی بهتر کسی که مثل هیچ کس نیست ، مثل پدر نیست ، مثل یحیی نیست ، مثل انسی نیست و مثل آن کسی است که باید باشد ما که برگشتیم

باران پاییزی

يادم نمی‌رود دستانم را رویِ هولناکیِ يک حادثه جا گذاشتم و از هميشه تا باران راه رفتم می‌دانی خدا چشم‌هايش را کجا گذاشته است؟!

روح سرگردان

درود بر شاعر مهربان بابت تمام مهربانیت دلم میخواست دسته ای نرگس وحشی تقدیمت کنم اما ...آه از این فاصله ها این رزها رو از من بپذیر[گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل]

بیدمجنون

قشنگ بود... اما عجب سکوت شاعرانه ای بود...

روح سرگردان

می دونم کانادا واقعا سرده ...آریایی هر جا باشه همیشه هویت خودشو حفظ میکنه...آخ که چقدر اوستا زیبا و پر از مهر بانی است...///وگاوها ایستاده واشک میریزند///ببین چطور دلشون برای گاوی که به خیش بسته شده میسوخته ...آه کاش من 50000سال پیش به دنیا آمده بودم...اگه اومدی ایران حتما باید بیای باهم بریم تخت جمشید وپاسارگاد...تنها نیستی دوست من ...من همیشه به یادتم ومثل یک روح سرگردان در کنارت...

راوی پاییز

انسان غاری است که ارواح هزار موجود را بر شیارهای کهنه روح خود آویز کرده است... "حسین پناهی" عزیز

نانی آزاد ... مترسک

چاي با طعم خدا اين سماور جوش است پس چرا مي گفتي ديگر اين خاموش است؟ باز لبخند بزن قوري قلبت را زودتر بند بزن توي آن مهرباني دم کن بعد بگذار که آرام آرام چاي تو دم بکشد شعله اش را کم کن دست هايت: سيني نقره نور اشک هايم استکان هاي بلور کاش استکان هايم را توي سيني خودت مي چيدي کاشکي اشک مرا مي ديدي خنده هايت قند است چاي هم آماده است چاي با طعم خدا بوي آن پيچيده از دلت نا همه جا پاشو مهمان عزيز توي فنجان دلم چايي داغ بريز[گل]